اسکای رانینگ، غلط یا درست؟
در جهان هزاران نوع از رشته های ورزشی وجود دارد و هر چند روز نیز ورزش و رشته ای جدید وارد می شود و همه رشته ها مخالف و موافق هایی دارد.
رشته ی اسکای رانینگ، (دویدن در کوهستان)، و یا صعودهای سرعتی، سبک و ایمن، با پاهایت پرواز کن، ورزشکاران این رشته در بالاترین سطح آمادگی ورزشی قرار دارند.
حال می خواهم این رشته را بیشتر بازش کنم:
اولین حرف منتقدان این است که در کوه نباید دوید و طبق باور و دانش های قدیمی "باید آهسته و پیوسته طی طریق کرد به طوری که خسته نشوید "
جواب: خب اگر ورزشکار یک رشته ی ورزشی فشاری به ماهیچه ها و خود نیاورد چگونه قوی تر شود و پیشرفت کند؟
در کوه اگر بدوید زانوهایتان درد می گیرد! این حرف در گوش تمام اسکای رانر های ایران پُر شده است -
حال من از منتقدان می پرسم؟
تا به حال وقت برای تمرینات تخصصی اسکای رانینگ و یا شرکت در مسابقه اسکای رانینگ گذاشته اید که بتوانید درباره آن نظر دهید و یا روی یک ذهنیت و باوری قدیمی این انتقاد را می کنید؟
باید بگویم که این رشته برای زانوها و مفاصل و دریچه میترال قلب بسیار مضر است در صورتیکه:
۱ - فرد بدون داشتن مربی تمرین کند.
۲ - فرد بدون حداقل ۶ ماه تمرینات مستمر و هر روزه در پارک ها و پیست دو و میدانی پا به کوه بگذارد.
۳ - فرد بدون مربی به تمرینات بدنسازی بپردازد.
۴ - فرد برنامه تمرینی و غذایی نداشته باشد.
۵ - فرد برنامه مکمل نداشته باشد.
۶ - فرد از تجربه ورزشی کافی برخوردار نباشد.
۷ - فرد بدون صلاح دید مربی به تمرین در کوهستان بپردازد.
۸ - فرد با ریتم های انواع دوها، ضربان قلب آشنا نباشد و ...
کسی که در کوهستان می دود و پای به این رشته می گذارد باید حتما حداقل ۶ ماه تمرینات و مراحل بالا را با برنامه و مربی انجام دهد.
سوال؟
آیا با وجود این همه تمرینات مستمر، آسیب گریبان گیر اسکای رانری می شود که هر روز تمرین دارد یا یک کوه نوردی که در طول هفته هیچ تمرینی ندارد و یا اگر دارد زیر نظر مربی نیست و با کوله ای سنگین پای به کوهستان می گذارد؟
اون دسته از کسانی که با سبک و سیاق یک اسکای رانر پای به کوهستان میگذارند و هنوز ۶ ماه تمرینات ابتدایی را پشت سر نگذاشته اند سخت در اشتباه هستند زیرا از اصول علم روز تمرین ورزشی پیروی نمی کنند.
اسکای رانری که مردم در یک روز جمعه در کوه می بینند به این شکل نپندارند که او فقط آن روز را آمده است تا در کوه بدود. خیر؛ بلکه او هر روز تمرین دارد و تمرینات اختصاصی اش را انجام می دهد. او بیشتر از هر کس به فکر سلامتی خودش است و هر ورزشکاری که در سطح حرفه ای یک رشته را دنبال می کند حتما از تمامی مسائل و آسیب دیدگی های رشته اش آگاه است.
من تا کاری را انجام نداده ام نمی توانم درباره آن نظر دهم چون آن کار را انجام نداده ام.
طبق یک باوری کهن و قدیمی در بین افکار بعضی از کوه پیماها و کوه نوردان ایران جا افتاده است که در کوه نباید دوید و این موضوع نشأت گرفته از مطالعه نداشتن پیرامون مسایل روز علم تمرین ورزشی می باشد.
من هر روز پیرامون رشته ام مطالعه می کنم چون دنیا هر لحظه در حال نو شدن است.
کاش کوه نوردان ما بیشتر تمرین کنند و کمتر لوازم و کوله های سنگین برای صعود های شان ببندند.
مجدد تاکید می کنم که نه تنها در رشته ی اسکای رانینگ بلکه در تمامی رشته ها همه چیز به خود فرد ورزشکار بستگی دارد که چگونه تمریناتش را شروع کند و چگونه ادامه دهد تا از آسیب دیدگی در امان باشد. هیچ کس خود به خود آسیب نمی بیند.
لطفا این باور را که هرکه در کوه بدود زانوهایش درد می گیرد و یا دریچه قلبش گشاد می شود را به دور بیاندازید، این یک حرفی غلط و غیر علمی و مسخره است.
در صورتی این آسیب ها در این رشته به سراغتان می آید که تمرینات شما زیر نظر مربی مربوطه نباشد و یا خود مراقبتی نداشته باشید.
کسی که تمرین داشته باشد قطعا پیروز خواهد شد.
نویسنده: سالار کشاورز (مسئول کارگروه اسکای رانینگ)
منبع: کانال تلگرام انجمن پزشکی کوهستان ایران
