گروه کوه نوردی همنورد

بسمه تعالی 

اعضای شرکت کننده: نسرین فیروزیان، تهمینه طالبی و محمد تهرانچی.

میهمانان: ندا اسماعیلی، نغمه اسماعیلی، مینا خاکسار.

گزارش بخش اول: تهمینه طالبی.

گزارش بخش دوم: محمد تهرانچی.

بخش ۱

امروز جمعه اول مرداد ۸۹ یک روز گرم تابستانی با گروه همنورد برای فتح قلل لزون شرقی و غربی لحظه شماری می کردم. ساعت نزدیک ۶:۳۰ صبح بود و من هنوز به محل قرار نرسیده بودم. سرپرست برنامه آقای تهرانچی تماس گرفت: سلام سلام من تو خیابون فیضیه هستم دارم میام بالا و بعد از ۵ یا ۶ دقیقه رسیدم پیش بچه ها و دیدم نسرین و محمد منتظر کنار پایگاه هلال احمر وایسادن. بعد از چند دقیقه انتظار بقیه بچه ها هم رسیدن.

من و نسرین و ندا و نغمه و مینا و آقای تهرانچی راس ساعت  ۶:۴۵ حرکت کردیم. ساعت 7 رسما پارک تموم شد. من خودم احساس می کردم که خیلی خسته شدم واسه همین سعی می کردم سریع حرکت نکنم که گروه خسته شه و همگی خطی به سمت بالا حرکت کردیم. ساعت ۷:۲۰ بود که آقای تهرانچی گفت یه استراحت کوتاه می کنیم و مقداری نشستیم و بعد از چند دقیقه دوباره حرکت کردیم.

ساعت ۷:۴۰ محلی رو برای صبحانه خوردن پیدا کردیم و در این بین بچه ها چند عکس یادگاری گرفتن، بعد از خوردن صبحانه ۲ نفر از بچه ها بدلیل نداشتن تجهیزات کامل و عدم آمادگی جسمانی از گروه جدا شدند. ساعت ۸:۴۵ نزدیک ایستگاه ۳ رسیدیم و کمی استراحت کردیم. بعد از استراحت از سمت تپه نورالشهدا که مسیری سنگی است حرکت رو ادامه دادیم، بعد از اینکه صخره ها تمام شد وارد راه مالرو شدیم و راه رو هم به صورت میانبر ادامه دادیم.

ساعت ۹:۱۵ دقیقه رسیدیم تپه نورالشهدا کمی استراحت کردیم شیشه های آب را از آب پر کردیم و به سمت پناهگاه حرکت کردیم. ساعت 9:40 بود که رسیدیم پناهگاه، اما بدون توقف مسیر را به سمت گردنه لوپهنه ادامه دادیم. هر قدمی که برمی داشتیم می دونستیم داریم به هدف نزدیک تر می شیم یه حس قشنگ حسی که غیر قابل تعریفه حسی که میدونی خدا خیلی بهت نزدیکه حسی که انگار می تونی آسمون رو از نزدیک لمس کنی.

متاسفانه من وسط راه به دلیل گرفتگی پاها و سر درد بریدمو قصد بازگشت به پایین را کردم. جریان رو به آقای تهرانچی گفتم  اولش که مخالفت کرد و گفت چرا الان میگی (چون عدم آمادگی جسمانی در پناهگاه باید اطلاع داده می شد) و نمیتونم تنها بفرستمت پایین حق هم با ایشون بود چون توی کوه احتمال هر اتفاقی برای یه کوهنورد تنها ممکنه بیفته برای همین میگن هیچ وقت تنها کوه نرید و اگه تنها میرید زیاد بالا نرید.

در همین حین که ساعت ۱۰:۵۰ بود من با ۲ کوهنورد به سمت پایین آمدم و گروه رو ترک کردم با اینکه خیلی دوست داشتم تا قله برم اما نشد.

 بخش ۲

بعد از جدا شدن تهمینه، گروهک 3 نفره ما با جلوداری ندا به سمت گردنه لوپهنه حرکت کردیم و حدود  ۱۱:۱۵ به گردنه رسیدیم . بعد از کمی استراحت در ساعت ۱۱:۲۰به سمت گردنه پیازچال حرکت کردیم در نهایت ساعت ۱۱:۴۰ به گردنه رسیدیم. به پیشنهاد نسرین و ندا مسیر صعود به لزون شرقی را از مسیر جدید و غیر پاکوب ادامه دادیم که بعد از ۱۵ دقیقه حرکت به سمت قله، معلوم شد یکی از سخت ترین مسیرها را برای حرکت انتخاب کردیم. طولانی و شیب دار بودن مسیر به لذت صعود اضافه می کرد. در طی مسیر فقط یکبار در فاصله زمانی ۱۵ دقیقه به قله توقف کردیم.

ساعت ۱۳:۱۵دقیقه به لزون شرقی رسیدیم، بعد از استفاده از مناظر البرز مرکزی و گرفتن عکس یادگاری، ناهار مفصلی خوردیم (به خصوص ۲ نفر از همنوردان). بعد از صرف ناهار به دلیل مساعد بودن هوای قله کمی استراحت را طولانی کردیم تا ساعت ۱۵:۳۰ که به سمت لزون غربی حرکت کردیم، بعد از ۱۵ دقیقه به لزون غربی رسیدیم و استراحت کوتاهی کردیم. ساعت ۱۵ قله را به سمت پایین ترک کردیم و ابتدا از مسیر پاکوب و سپس از مسیر شن اسکی به سمت پایین حرکت کردیم، بدون توقف، مسیر را با جلوداری ندا به گردنه لوپهنه ادامه دادیم و در ساعت ۱۶:۰۵ به گردنه رسیدیم. بعد از دقایق کوتاهی توقف، به سمت پناهگاه کلکچال حرکت کردیم و به لطف سرعت موشک وار ندا (جای مهدی خالی که سرعت موشکوار واقعی رو ببینه) ساعت ۱۶:۴۰به پناهگاه رسیدیم.

تهمینه که در ابتدای مسیر به پناهگاه برگشته بود به ما پیوست. بعد از کمی استراحت و تجدید قوا، در ساعت ۱۷:۲۰ به سمت پایین حرکت کردیم و دوباره مسیر تپه نورالشهدا را برای بازگشت انتخاب کردیم و پس از نزدیک به یک ساعت و نیم حرکت به پایین رسیدیم، نهایتا برنامه در ساعت ۱۸:۵۵ به پایان رسید.

در پایان از همنوردانی که در این برنامه شرکت داشتند تشکر می کنم و یک تشکر ویژه از دو تن از همنورادن خوب گروه " نسرین فیروزیان و ندا اسماعیلی " که با داشتن آمادگی جسمانی خوب، تمام طول مسیر را با قدرت، انرژی و انگیزه زیادی طی کردند.

ویرایش: شاهین صفوی